Vleermuizen kunnen (net als de meeste andere zoogdieren) ziektes overbrengen. Vaak worden vleermuizen in één adem genoemd met hondsdolheid (rabiës). Het is echter een algemene misvatting dat de meeste vleermuizen deze ziekte hebben. In werkelijkheid is bij slechts enkele soorten vleermuizen een soort hondsdolheidsvirus gevonden. Dit is niet hetzelfde virus als de klassieke hondsdolheid, die vroeger onder bijvoorbeeld vossen voorkwam. Het virus dat wel bij een aantal soorten vleermuizen is aangetroffen wordt het European Bat Lyssa Virus (EBLV) genoemd.

In dit hoofdstuk vind u een stappenplan wat te doen na direct contact tussen mens en vleermuis of tussen huisdier en vleermuis.

Behandeling van de mens na direct contact met vleermuizen

Wanneer direct contact heeft plaatsgevonden met een rabide dier én er sprake is geweest van bijtcontact met een vleermuis die niet kon worden onderzocht, dient voor een behandelingsadvies zo snel mogelijk te worden doorverwezen naar de huisarts.

Van de 21 in Nederland voorkomende soorten vleermuizen is bij 2 soorten vastgesteld dat deze met hondsdolheid besmet kunnen zijn. Dit betreft de laatvlieger en de meervleermuis. Van de laatvlieger is de laatste jaren gemiddeld 15-20% van de voor onderzoek aangeboden laatvliegers positief op het EBL-virus getest. Het percentage besmette dieren van de totale populatie laatvliegers in Nederland is waarschijnlijk veel kleiner.